Άγιος Λαυρέντιος, αναπόσπαστος κρίκος ἀπὸ τὴν ἁλυσίδα τῶν μαγευτικῶν χωριῶν τοῦ Πηλίου. Βρίσκεται στὸ ἴδιο ὕψος μὲ τὴ Δράκεια ἀλλὰ σὲ προνομιακή θέση, γιατί δέχεται ἁπλόχερα καὶ θαλασσινὸ ἀέρα ἀπὸ τὸν Παγασητικό. Ο Άγιος Λαυρέντιος ἔχει κοντά του τὴν πανέμορφη ρεματιά τῆς Κουφάλας ποὺ εἶναι ἀπὸ τὶς πιὸ δροσερὲς τοῦ Πηλίου. Μέσα ἐκεῖ πολλὲς κερασιές, πανύψηλα σκιαδερὰ πλατάνια καὶ κρυσταλλένιο νερό. Βγαίνει ἀπὸ μιὰ πηγὴ ποὺ βρίσκεται ἐπάνω ἀπὸ τὸ μικρὸ χωριουδάκι «Παλαιόκαστρο». Γύρω ἀπὸ αὐτὴν σχηματίζεται ἕνα μικρὸ ὀροπέδιο, ποὺ κυριολεκτικά συναρπάζει. Μερικοί χαρακτήρισαν τὸν τόπο ἐκεῖνον, τόπον, ὅπου οἱ νεράϊδες τῶν παραμυθιῶν περνοῦσαν τὸν πιὸ πολύ καιρό τους. Αν δεχθοῦμε ὅτι δὲν ἔχουν ἄδικο τότε πρέπει νὰ προχωρήσουμε πιὸ πολὺ καὶ νὰ πιστέψουμε ὅτι σὲ ἐκεῖνο τὸ νεραϊδότοπο τελείωσε καὶ τὸ ειδύλλιο Πηλέα – Θέτιδος, γιατὶ ἡ δύσκολη νεράϊδα κυριευμένη ἀπὸ τὸ φυσικὸ μεγαλεῖο δὲν θὰ μπόρεσε νὰ ἀντισταθῇ στὸ ἐρωτικό πάθος τοῦ βασιλιὰ τῆς Φθίας.

Τὸ ὄνομα τοῦ  ̔Αγίου Λαυρεντίου ὅλοι συμφωνοῦν ὅτι τὸ ἔδωσε τὸ ὁμώνυμο μοναστήρι. Διαφωνοῦν ὅμως γιὰ τοὺς δημιουργούς. Άλλοι λένε ὅτι θεμελιώθηκε ἀπὸ τοὺς  ̓Αμαλφίτες μοναχοὺς καὶ ἄλλοι ἀπὸ τὸν ἀρχιδιάκονο Λαυρέντιο το 1378 μὲ ἔξοδα τοῦ αὐτοκράτορα Αλεξίου Κομνηνοῦ, ὁ ὁποῖος μὲ χρυσόβουλλό του τὸ ἔκανε καὶ σταυροπηγιακό. Επάνω στὴν ἐκκλησία τοῦ μοναστηριοῦ πολλὰ ἀξιοθέατα.